Stale drobnoziarniste spawa się praktycznie wszystkimi produkcyjnymi metodami, podobnie jak stale niestopowe typu C-Mn. Należy używać elektrod niskowodorowych (HD < 5 ml 100 g) i stosować materiały dodatkowe o zwiększonej zawartości składników mikrostopowych. Możliwe jest spawanie metodą MAG i łukiem krytym przy zastosowaniu materiałów dodatkowych odpowiednich pod względem wytrzymałości i udarności. Energia liniowa spawania powinna być utrzymana w zakresie 1-3 kJ/mm. Stale drobnoziarniste normalizowane o tej samej granicy plastyczności jak pozostałe grupy stali (M, Q) charakteryzuj ą się gorszą niż one spawalnością. Stale po obróbce termomechanicznej charakteryzują się najlepszą spawalnością wśród stali drobnoziarnistych o tych samych właściwościach mechanicznych. Strukturę stali tworzą drobnoziarnisty ferryt z bainitem i niskowęglowym, plastycznym martenzytem. Są one mniej podatne na pękanie zimne. Stale grupy M nie wymagają tak wysokiej temperatury podgrzewania przed spawaniem jak stale N i Q. Może ona być ok. 50H-70°C niższa od temperatury dla stali normalizowanych i rzadko przekracza 100°C. Stali grupy M nie należy kształtować na gorąco. Temperatura wyżarzania odprężającego jest ograniczona do 580°C, a czas do l h.

Lokalizacja pojazdów Atlas Copco ekologiczne żarówki led są coraz bardziej popularne