Stale węglowo-manganowe (C-Mn), o zawartości manganu do ok. 1,8% (np. 09G2Cu, 15GA, 18G2A), dawniej zaliczane do niskostopowych stali konstrukcyjnych o podwyższonej wytrzymałości (Re < 360 MPa), obecnie włączono do grupy stali niestopowych. Typowym przedstawicielem tych stali jest S355J2G3 wg PN-EN 10025:2002. Stale C-Mn cechuje wyższa czystość metalurgiczna i odporność na pękanie gorące niż stali niestopowych zwykłej jakości. Zawartość aluminium powyżej 0,02% lub ograniczona zawartość azotu powodują, że są one odporne na starzenie. Z uwagi na większą zawartość manganu, a przez to podwyższoną wrażliwość na utwardzanie, skłonność do pękania na zimno (wodorowego) jest większa niż zwykłych stali niestopowych niskowęglowych. Skłonność stali C-Mn do pęknięć gorących jest mniejsza niż stali niestopowych zwykłej jakości, ponieważ stosunek Mn/S jest większy. Zasady spawania stali typu C-Mn są na ogół podobne jak stali niestopowych niskowęglowych, jednak więcej uwagi należy poświęcić możliwości wystąpienia pęknięć zimnych. Elektrody, druty rdzeniowe, topniki użyte do spawania nie powinny być źródłem wodoru wprowadzanego do złącza. Energia liniowa spawania i ewentualne podgrzewanie muszą być na tyle wysokie, aby w SWC twardość nie przekroczyła wymaganej w warunkach technicznych konstrukcji (zwykle 300-350 HV), i jednocześnie na tyle niskie, aby udarność nie była niższa niż określona w tych warunkach.

telefony obudowy desktop Dotpay