Wytwarzane żeliwa mają różną strukturę osnowy (ferrytyczną, ferrrytycz-no-perlityczną i perlityczną) oraz różną postać występującego w niej węgla. Ma to zasadniczy wpływ na wytrzymałość i plastyczność oraz na spawalność żeliwa. Większość rodzajów żeliw jest trudno spawalna, a żeliwo białe i niektóre gatunki żeliw stopowych są niespawalne. Podstawowa trudność spawania żeliw wynika z dużej zawartości węgla (zwykle 2,5+4,5%), która sprawia, że są one -oprócz pewnych gatunków żeliw sferoidalnych i ciągliwych - bardzo kruche i skłonne do pękania. Obecność martenzytu i węglików (FesC) w SWC i spoinie jest trudna do uniknięcia. Ponieważ spawanie żeliwa stosuje się głównie do naprawy pękniętych lub wadliwych odlewów, to spoina powstaje w warunkach pełnego zahamowania skurczu krystalizacyjnego i pod wpływem spawalniczych naprężeń cieplnych, które zwiększają skłonność do pękania. Spawalność żeliwa szarego, w którym węgiel występuje w postaci płatków grafitu tworzących ostre karby geometryczne sprzyjające pękaniu, jest więc bardzo ograniczona. Ponieważ żeliwa sferoidalne i ciągliwe (wydłużenie niektórych gatunków dochodzi do 20%) są łatwiej spawalne, znajdują zastosowanie przy wytwarzaniu konstrukcji w połączeniu z elementami stalowymi. Żeliwa spawa się na zimno (bez podgrzewania wyrobu), na gorąco (z podgrzewaniem do ok. 700°C) i rzadziej na półgorąco (z lokalnym podgrzewaniem do temperatury 300-500°C). Spawanie na zimno wykonuje się łukowo (najczęściej elektrodami otulonymi i rzadko TIG i MAG), dbając o to, aby temperatura międzyściegowa żeliwa była niska (do ok. 80°C) i aby nie dopuścić do znacznego przemieszania stopiwa z żeliwem.

formy wtryskowe Etykieta drukarki laserowe